Vanaf 15 oktober is het jachtseizoen weer open. Dan mogen stoere mannen in groene pakken weer naar hartenlust hazen doodschieten. “Er zijn er genoeg”, zeggen ze. “Ze zijn lekker”, zeggen ze. “Hazen doodschieten is ook heel erg leuk,” vinden ze. Anders dan vissers zetten jagers de hazen niet terug. Ze laten hooguit de jonge haasjes alleen achter.

Jagers behoren tot de elite. Ze komen veel voor onder de koningen en de adel, maar ook onder de gewone rijken, ja zelfs in Horssen. In de wildbeheerseenheid, waar Horssen onder valt, zijn er ruim honderd met een vergunning. Als je zonder vergunning jaagt, ben je een stroper. In Horssen zijn er van oudsher heel veel stropers, zelfs hele grote. Tegenwoordig heten ze Streupers. Elk jaar krijgt de Grôtste Streuper een vriendelijk zwaaiend haasje mee naar huis. Het staat ook bij mij op de schoorsteen en ik ben er trots op.

Toch vraag ik me af wat de Horssense jagers, stropers en streupers echt van hazen afweten en of ze zich ooit hebben verdiept in het buitengewoon interessante zieleleven van een haas. 

Daarom een oproep aan alle jagers en stropers: Lees het boek: “Haas in huis”!

Het is geschreven door Chloe Dalton. Dat is geen bekende schrijfster en geen bioloog of dierenactivist, maar een Engelse stadse dame die door omstandigheden een verlaten hazenjong in haar zomerverblijf opneemt en verzorgt. Het boek werd een internationale bestseller.

Het werd door The Economist verkozen tot een van de beste boeken van 2025, stond op de 100 Must-Read Books van TIME Magazine en op de 100 Notable Books van The New York Times. Het stond op de shortlist voor de Women's Prize for Non-Fiction en de Wainwright Prize, en was boek van het jaar bij onder meer The Sunday Times, The Times en The Financial Times.

Bestellen dus, gedrukt of digitaal bij Bol.com. En helemaal lezen, liefst voordat je gaat schieten!!!!

Doctor Anders