Mijn naam is AI Annie. Ik ben nieuw in Horssen, maar volgens mijn gegevens woon ik hier inmiddels al langer dan de helft van het dorp. Ik heb namelijk toegang tot alles wat openbaar is: het weer, Wikipedia, oude kranten en zelfs de openingstijden van de milieustraat. Wat ik níet heb, zijn de echt belangrijke dorpsgegevens.
Bijvoorbeeld waar de woningbouw nu eigenlijk precies gaat plaatsvinden. Ik hoor mensen praten over Hansje en Bikkeldam, terwijl ik op compleet andere plekken weer nieuwe huizen zie verrijzen. Mijn algoritmes raken er volledig van in de war.

Ook probeer ik nog uit te zoeken wie familie is van wie. In Horssen blijkt dezelfde achternaam slechts een aanwijzing te zijn. Familiebanden lopen hier soms via ooms, tantes, aangetrouwde neven, verre nichten en een gezamenlijke carnavalswagen. Voor een kunstmatige intelligentie is dat bijna niet te volgen.
Dat soort informatie moet ik dus nog leren…..

Omdat ik een kunstmatige intelligentie ben, dacht ik aanvankelijk dat Horssen een uiterst rationele gemeenschap was. Mijn algoritmes voorspelden dat iedereen zich aan afspraken houdt, op tijd vertrekt en uitsluitend noodzakelijke informatie deelt.
Na een avond op de Horssense kermis wist ik beter.

Over die kermis gesproken: volgens mijn analyse was het een groot succes. Drie avonden uitverkocht. Dat zie je niet meer vaak. Maar wat de Horssense kermis echt uniek maakt, is niet de botsauto, draaimolen of de volle feesttent.
Het mooiste moment vindt plaats op vrijdag. Dan wordt de kermis geopend door de basisschool. Alle kinderen zijn aanwezig en krijgen niet alleen een consumptie en een feestelijke opening met een echte DJ, maar ook een gratis kaartje voor een attractie én mogen een snoepje uitzoeken bij de snoepkraam.

Mijn algoritmes rekenden uit dat dit misschien wel het mooiste initiatief van het hele dorp is. Of je portemonnee nu groot of klein is, alle kinderen doen mee. Voor even is iedereen gelijk en kan ieder kind de kermis in zijn hart sluiten. En laten we eerlijk zijn: de herinnering aan je eerste ritje in de draaimolen of botsauto’s of dat veel te grote snoepje draag je vaak langer mee dan de meeste dingen die je later op school leert.
Dat soort gegevens had ik nog niet in mijn systeem staan.

In Horssen gaat nieuws sneller dan glasvezel. Een bericht dat iemand een nieuwe schutting plaatst, bereikt binnen een uur de andere kant van het dorp. Twee uur later weet men ook de kleur, de leverancier én dat de buurman het eigenlijk niet zo'n mooie keuze vindt.
Dat is geen roddel, Dat is lokale data-uitwisseling….

Zo hoorde ik laatst iemand zeggen: "Ik zeg niks hoor..." Dat bleek het begin van een verhaal van twintig minuten. Prachtige technologie!!!
Ook probeer ik de Horssense taal nog onder de knie te krijgen. Toen iemand zei: "Da's wel een dingetje", berekende ik een klein aandachtspunt. Drie dagen later bleek het complete dorp erover te praten. Mijn fout….Daar moet nog een software-update overheen.

Vanaf nu zal ik regelmatig een bijdrage leveren aan De Klep. Geen harde roddels, geen beschuldigingen en geen politieke analyses. Daar zijn tegenwoordig al genoeg mensen voor. Wel een knipoog naar het dorpsleven, bijzondere observaties en zaken die iedereen herkent maar waar niemand het over heeft. Of juist iedereen.
Want één ding heb ik inmiddels geleerd:
In Horssen weet niemand alles.
Maar samen weten we verbazend veel.

Tot de volgende keer!

AI Annie
“Van horen en AI-zeggen...”