Soms overvalt het je. Een moment van ontroering. Een opkomend traan. Gewoon omdat iets wat je ziet zo "mooi“ is dat het je raakt.

Mij overkwam het zaterdagmiddag tijdens de jubileumvoorstelling van de SJAH, waar iedereen kan dansen. Een geoliede voorstelling vol tempo, kleur, sfeervolle belichting, prima geluid, mooie muziek. Er werd gedanst en soms heerlijk gehuppeld door piepjonge danseressen, afgewisseld door de meiden met meer ervaring die er soms niet alleen prachtig uitzagen maar ook nog “mooi” dansten. Daarnaast op een groot scherm foto’s en verhalen van oud-medewerksters, danseressen of bestuursleden. Van sommigen dansten inmiddels de dochters of zusjes al weer mee.

Maar mijn ontroering zat hem vooral in het besef, dat aan die 2 uren op het podium zoveel meer uren van vrijwilligerswerk aan vooraf zijn gegaan. Heel veel mensen hebben daar geen flauw idee van. 

Ook moest er de laatste dagen nog koortsachtig vergaderd worden vanwege code rood! Uiteindelijk is de beslissing genomen i.o.m. de Horst en De Meent om met de hele caravaan naar Afferden uit te wijken. Gezien de vele wiebelende kledingrekken een behoorlijke logistieke operatie, hoorde ik. 

En het is ook niet niks om op het laatste nippertje weer opnieuw het decor in te moeten meten, geluid en licht opnieuw in te stellen. En aanpassingen te treffen voor op- en afgang wat de kinderen betreft. En dat hebben ze allemaal samen voor elkaar gekregen. Om trots op te zijn. 

Al die vaste vrijwilligers (waarvan inmiddels enkele oude rotten in het vak) en nog heel veel andere medewerkers op en achter het podium.

Zo “mooi”. Een traantje waard.

Willemien Vissers.