Stel je bent de chef-kok van een driesterren restaurant. Je hebt alle ingrediënten op tafel staan, maar je denkt: “ze proeven het toch niet“ en je flikkert alles hotsjikidee tegelijk in de pan. Resultaat, niet te vreten natuurlijk, want zo werkt het niet als je sterren wilt krijgen.
En zo werkt het ook helemaal niet bij popkoor Continue. Daar staan een stuk of vijftig afzonderlijke ingrediënten in rijen opgesteld. Alten, sopranen, bassen, jong, middelbaar en ietsje belegen, kort, lang , grijs, blond en zwart, statisch en één en al beweging. Hoe maak je daar iets genietbaars van?
Bij Continue hebben ze daar iets op gevonden. Allereerst een piepjonge dirigent die barst van buitengewoon aanstekelijk enthousiasme en bovendien met een bijzonder muzikaal talent. Youri Gaertner weet het koor naar een niveau te tillen waardoor elk liedje meer wordt dan een liedje. Het wordt emotie, variërend van oorstrelend, melancholisch tot huiveringwekkend en tranen trekkend.
Maar dat is nog niet alles. Na vele jaren is het koor verrijkt met flink veel meer mannen zodat het geluid nu veel warmer en voller is geworden. Eén van de damesleden Ellen van de Wert heeft een talent als regisseur. Ze bedacht een verhaal over het meisje Tess, of beter gezegd, ze maakte een verhaal naar aanleiding van een ervaring met een meisje. Tess dreigt in de val te lopen van een foute man. Te worden gevangen in duisternis dus, maar ze redt haar leven door wilskracht en vriendschap. Als regisseur had Ellen een dikke vinger in de pap en voegde ze zelfs een klein beetje beweging toe aan de statische opstelling. Niet te veel, dat zou vreselijk worden, maar ook niet te weinig. Ze bedacht dansjes met een professionele danser en danseressen. De kleine Saar als jonge versie van Tess deed het tussen al die grootheden geweldig Er kwamen nog een aantal toneelspelers om met sketchjes het verhaal neer te zetten. Voor deze speciale show werd ook nog een geweldige band gevonden ter ondersteuning.
Het resultaat was indrukwekkend. De kleuren paars en blauw leken even wat somber maar door verschillende belichtingen werd het een prachtig schilderij. De zingende opkomst van achter uit de zaal zette gelijk al een sfeer van: wauw!! Met een humoristische act van de mannen in Bermuda shorts als tussendoortje kregen ze de hele zaal aan het lachen. Een sketchje met een rechtop staand bed was zowel grappig als aandoenlijk. De afsluiting met de danseres op balletschoentjes was beeldschoon.
Het verhaal zelf was herkenbaar en voorspelbaar, maar toch nog spannend. Na elke fase van het verhaal kwam een lied dat de sfeer goed weergaf. De meerstemmige samenzang was perfect en indrukwekkend. Soms voelde je de prille liefde opbloeien, soms kwam er een traan en soms vertolkte het lied de blijdschap van de ontknoping. Geweldig!
Wat moet ik er nog meer over zeggen als er geen woorden voor zijn?
Misschien alleen nog dit. Ik heb genoten en behalve door te kijken naar de energieke rug van de dirigent toch vooral naar de diverse koorleden die zichtbaar genoten door samen uit volle borst zonder klapper met tekst voor de neus de sterren van de hemel te zingen. Het schijnt dat je een kick krijgt door bij een koor te gaan. Ik zag heel veel kick en als toeschouwer krijg je daar ook een kick van. Heerlijk!
Popkoor Continue heeft zich ontpopt tot een Topkoor, Ik wens ze nog heel veel continuïteit.
Han Blok
