Vanwege de uitgiftedatum van De Klep mocht ik als recensent een kijkje nemen bij een repetitie van Toneelgroep Horssen. Dat is natuurlijk nog niet helemaal echt en zonder publiek toch anders. Wel leuk om te ervaren hoe gezellig de hele crew met elkaar omgaat.
“Een rondje balkon voor meneer” zou wat mij betreft ook “Over vier deuren en een raam” mogen heten. Het is een klassiek genre waarin de deuren en in dit geval het raam een belangrijke functie hebben in het ontstaan van misverstanden en verwarring. De thans 94-jarige schrijver Ray Cooney heeft tientallen van dergelijke toneelstukken op zijn naam staan. Dit stuk dateert van 1990 en het zal geen toeval zijn dat het me erg deed denken aan de serie “Fawlty Towers” met John Cleese die zo’n dertig jaar geleden ook op de Nederlandse TV was te zien. De typische Britse humor wordt gekenmerkt door toenemende verwarring en hilariteit doordat personages zich met verzonnen leugentjes uit benarde situaties proberen te redden. In dit geval is de toenemende verwarring zo gecompliceerd dat ik u het verhaal niet meer zou kunnen vertellen.
Zelfs als ik dat zou benaderen, moet ik daar toch van afzien want dan zou ik te veel verklappen. Dus laat u verrassen. En laat u vooral daardoor niet afschrikken want er valt tijdens de voorstelling genoeg te schrikken.
Ik beperk me dus tot de personages. We mogen trots zijn op de toneelgroep dat ze een behoorlijke verjongingskuur hebben weten te bereiken. Allereerst gewaagd om Nico van Rijn de hoofdrol te geven. Hij heeft een haast onmogelijke hoeveelheid tekst en moet die ook nog eens combineren met veel lichaamstaal en het spelen van een karakter. Maar hoe speel je de op één na hoogste minister in de regering in combinatie met een stiekemerd die uit is op een affaire met een secretaresse? Hij maakte zich er geweldig van af, maar nog niet zo geraffineerd als zijn door de wol geverfde tegenspeler Eric van Beuningen. Erg leuk om Eric nu eens te zien schitteren in de rol van een onderdanige sul die de dominante minister uit de problemen zou moeten helpen. Voor Eric lijkt geen tekst te moeilijk en geen typetje te dol. Het spelcontrast met een andere ervaren speler kon niet groter. Werner van de Geijn speelde vrijwel zonder tekst een geweldige rol. Sandra Christiaans en Esther van de Pol hebben we ook wel vaker gezien. Esther zette een leuk typetje neer dat deed of ze van niets wist, maar liet doorschemeren dat ze wel door had wat voor spelletje er door de heren gespeeld werd. Sandra bracht geheel passend bij haar jarenlange ervaring als oudere verpleegster even rust in het spel, maar kon uiteindelijk ook de toenemende chaos en verwarring niet voorkomen. Henk Brakel speelde als hotelmanager een rol die op zijn huid was geschreven. Maar ondanks het autoritaire gezag dat zijn rijzige gestalte uitstraalde, kon hij ook niet voorkomen dat het hele hotel de deftige reputatie dreigde te verliezen.
Veel lof voor de jongere garde. Teun van Beuningen geniet in de voetsporen van z’n vader en oma zichtbaar van rolletjes spelen. Hij had de moeilijke taak om van woedende razernij in verdrietige teleurstelling over te schakelen. Geweldig. Annemarie Christiaans en Robert Blommers zorgden met korte sketches af en toe voor een komische onderbreking van de heftige discussies. Goed gespeeld. Blijft over te vermelden dat Jet Reijnen en Anne Van Haren elk een contrasterende rol speelden; de een als verleidelijk en ondeugend jong ding die haar eigen man een beetje te saai vindt en de ander als de rijpere echtgenoot van de minister die eigenlijk ook helemaal klaar is met haar overspelige man.
Compliment voor Rob Beumer om rijp en groen samen op de planken te brengen en elk met kleine tips en correcties te helpen zodat de toekomst voor de zestig jarige Toneelgroep Horssen veelbelovend is.
Han Blok
